سلام

بالاخره بعد از يه مدت طولاني برگشتم با يه دنيا شرمندگي و ...

قبل از اينكه مطلب اين آپ رو با شما دوستان مطرح كنم وظيفه خودم مي دونم كه از همه عزيزاني كه توي آخرين روزهاي سال 86 كه براي همه ايروني ها روزهاي پر از مشغله و شاديه ، با تمام مهربونيشون به ياد من هم بودن و اينجا با كمك دو فرشته دوست داشتني يعني ليلا و منيژه عزيزم ، دريا دريا لطف رو نثار من كردن كه اگه بخوام از همه اين عزيزان اسم ببرم اينقدر زيادن كه قطعاً اسامي بعضي ها رو فراموش خواهم كرد.

براي تك تك شما دوستان كه با كامنت هاي پر مهر ، با sms  هاي قشنگ ، با كارت پستال هاي دل انگيز ، با تماس هاي تلفني پر احساس و با هديه هاي رؤيائي خودتون منو شرمنده كرديد آرزوي سلامتي ، طول عمر با عزت و شادي دارم و اميدوارم خدا به من اين فرصت رو بده كه خوبي هاي شما عزيزان رو جبران كنم.

هميشه شاد باشيد.

واما آپ اين سري ما:

دوست داشتن و دوستي

ما آدم ها زنده ايم به عشق . بيراه نيست اگه بگيم فلسفه خلقت همين عشقه . اين وابستگي هاي عاطفي هستن كه قشنگترين جلوه هاي زندگي ما انسان ها رو به نمايش مي گذارن .

به خودتون يه فرصت كوتاه بديد و تو اين فاصله چند تا ازاين جلوه هاي خيال انگيز رو مثال بزنيد...

اما چند تا  سوال هست كه ممكنه براي هركسي پيش بياد.

اينكه:

 چرا ما ديگران رو دوست داريم؟

 چطور دوست هاي خودمون رو انتخاب مي كنيم؟

چرا بعضي ها براي ما مهم ميشن و نسبت به بعضي هاي ديگه بي تفاوتيم يا حداقل حس خاصي نداريم؟

 چه تفاوتي بين يه دوست معمولي با يه دوست صميمي وجود داره؟

چطور مي تونيم دوستيمون رو به كسي ثابت كنيم؟

چطور مي تونيم به كسي به عنوان يه دوست اعتماد كنيم؟

.

.

.

و خيلي سوالات ديگه كه دلم مي خواد شما بپرسيد.

هر كدوم از ما ويژگي ها و توانائي هاي خاص خودمون رو داريم و البته كمبودهايي هم وجود داره .

مسير رسيدن ما به كمال همون مسيريه كه ما توي زندگيمون طي مي كنيم تا نقص ها و كمبود هاي خودمون رو برطرف كنيم به همين دليل به دنبال كساني مي گرديم كه بتونن به ما كمك كنن تا زودتر به هدفمون برسيم . البته اين قضيه به صورت ناخودآگاه اتفاق مي افته و شايد هرگز متوجه اون نشيم . 

اما نقاط جالبي توي دوستي هاي ما هست كه شايد تكرار مجدد اونها خالي از لطف نباشه.

چهره همه دوستان خودتون رو توي ذهن مجسم كنيد با چند نفر از اونها فقط به خاطر ظاهري كه دارن دوستيد و دوستشون داريد؟

هيچكدوم؟

درسته ! اين طور دوستي ها اصلاً دووم ندارن ما به چهره همديگه عادت مي كنيم اما وقتي پاي اخلاق و رفتار درميون باشه هيچ چيز براي ما عادي نميشه . ما هميشه از مهربوني لذت مي بريم و از دروغ بيزاريم .هميشه به كساني كه در سخت ترين شرايط با ما هستن وابسته مي شيم و از كساني كه مدام توي كار ما فضولي مي كنند گريزانيم.

ظاهر ما درست مثل اسمي كه داريم يه نشونه است براي اينكه همديگه رو بشناسيم . خداوند ، خالق زيبائي هاست و زشت خلقت نمي كنه . اين ما هستيم كه با قراردادهايي كه براي خودمون قايل مي شيم هر روز يه چيز رو خوب مي دونيم و چيز ديگه رو بد. مثلاً يه روز صورت گرد از لحاظ زيبائي شناسي قشنگتره يه روز صورت بيضي.

يه سري نسبت ها براي خودمون درست كرديم و ...

خلاصه اينكه رو كار خدا عيب مي ذاريم . بعد جالب اينجاست كه خودمون بهش اهميت نمي ديم و ته قلبمون هميشه انسانيت رو از زيبائيه قراردادي كه براي خودمون گذاشتيم بيشتر دوست داريم.

ما از اين مسئله غافليم كه اين چهره هاي متفاوت و اين كالبد هاي ظاهري رو خدا براي ما خلق كرده كه از يك نواختي خوشمون نمياد . يه دنياي متنوع و دوست داشتني ، بگذريم.

يه سؤال از شما دارم :

چه زماني بيشتر از هميشه احساس شادي مي كنيد ؟

جواب دادن به اين سؤال به تفكر احتياج داره و خيلي هم كلّيه . پس سؤالم رو ساده تر مي كنم :

چرا وقتي به يه دوست كمك مي كنيم تا كاري رو بهتر انجام بده احساس فوق العاده خوبي رو تجربه مي كنيم ؟

آسون تر شد نه؟

لذتي كه توي كمك به ديگران هست در هيچ چيز ديگه اي نيست يادش به خير يكي از اساتيد مي گفتن :"مهمترين چيز توي زندگي ، كمك به ديگران براي برنده شدنه .حتي اگر به قيمت آهسته تر رفتن و يا تغيير در نتيجه مسابقه اي باشه كه توي اون شركت داريم ."

ما بيشتر از هر كسي دلمون مي خواد به كسي كمك كنيم كه دوستش داريم .خب برگشتيم سر سؤال اول :

چرا ما ديگران رو دوست داريم ؟

جون  به هم نيازمنديم ، همديگه رو كامل مي كنيم و براي هم پر پرواز مي شيم . اين نوع دوستيه كه مقدسه و قابل احترام . اولين شرط داشتن يه رابطه سالم صداقت و اعتماد متقابله .

.

.

.

دلم مي خواد دنباله بحث رو شما توي كامنت ها ادامه بديد تا از بهترين نظرات در آپ بعدي استفاده كنيم.

خب با همه اين حرف ها

با من دوست مي شي؟